19 dec

Hoe enthousiaste leiding het verschil kan maken bij mensen beperking zeer laag niveau

Afgelopen weekend was ik uitgenodigd om in Arnhem bij SIZA ’s Koonings Jaght mijn Clown Snorre – Muzikale Show voor Instellingen te geven voor een groep bewoners in de leeftijd van 50-80 met een beperking laag niveau (0,5-3 jaar)

Prachtig in bosrijke omgeving ligt daar de statige villa en verderop op het terrein de diverse woongroepen. Ik werd enthousiast ontvangen door de leiding en de  bewoners vonden het interessant en spannend.

Toen ik de spullen stond uit te laden kwam  een bewoner van een andere groep op zijn driewieler langs en hij noemde een stortvloed van landen en cijfers. Nederland België 1,2 Duitsland 1,2,3 Frankrijk etc. en dit ging in heel hoog tempo maar door. Ik vroeg of hij ook Noorwegen kenden en vervolgens ging het rijtje verder met Denemarken, Zweden, Noorwegen, Finland etc etc. Later begreep ik dat  het te maken had met allemaal TV zenders en die ze nu hadden op zijn groep. Ik realiseerde me dat ik bij een andere instelling onlangs ook een gelijksoortige ervaring had met een bewoner op een driewieler die ook aan een stuk door alles over de Politie, boeven  en beveiliging vertelde. Ik vind zulke ontmoetingen altijd intrigerend en prachtig en probeer er de tijd voor te nemen.

Daarna de handigste plek gezocht om de beschikbare ruimte op de woongroep om te toveren tot een soort klein theater met mijn uitklapbare spider-flex achtergrond. 1 van mijn beste investeringen de afgelopen jaren omdat een snel opzetbare egale achtergrond rust geeft.  Binnen instellingen is er niet vaak een aparte ruimte voor voorstellingen en optreden voor een keukentje, computertafels, kastjes etc. vormt nou niet echt het beste decor.

De bewoners hielden alles goed in de gaten wat er gebeurde en ik kon ondertussen alvast aftasten hoe de sfeer en het niveau was. Zo liep bijv.1 bewoner beetje mormelend (soort Harley Davidson geluid) rond en stak dan weer stuk of 10 x zijn tong uit om vervolgens weer al mormelend verder te slenteren. Een andere slaakte af en toe een kreet en ik volgde een beetje wat de leiding zeiden tegen de bewoners. Toen alles klaar stond nog even de belangrijkste wetenswaardigheden doorgenomen met de leidster (bijv. iemand met autisme die wel eens kan uithalen etc.) en daarna ging ik schminken en omkleden en werden de bewoners geïnstalleerd.

Ze zaten allemaal keurig klaar in stoelen of rolstoel en na iedereen de hand te hebben geschud en voorgesteld kon de voorstelling beginnen. Ik kwam er al snel achter dat ik het niveau aanvankelijk hoger had ingeschat dan het geval was. Ik realiseerde mij later dat dit kwam door de gesprekken die ik had opgevangen van de groepsleiding met de bewoners en dat die dus vooral van de kant van de leiding kwamen en de bewoners zelf niet zo veel terugzeiden.

Ik heb altijd veel meer bij mij dan ik gebruik en liet gecompliceerde goocheltrucs dus snel achterwege. Wat ik achteraf heel mooi vond om contact te maken was het tekenbord. Want ondanks spastische gebaren etc. waren sommige bewoners in staat en helemaal trots als ik hun hand met de stift begeleide dat zij een oor of krulletjes bij het gezicht konden tekenen.  Langzamerhand vond ik zo mijn weg in wat wel en niet mogelijk was.

Uiteindelijk was muziek toch steeds hetgene wat het meest zorgde voor interactie. Vooral het moment toen ik bij de leidingwissel opving dat de leidster van een dansje hield en nog niet echt weg wilde pakte ik mijn gitaar en speelde en zong “Foxie Foxtrot”. Zij ging spontaan dansen en daarna nog een Elvis Rock ‘n Rolletje en Kom van het Dak af en betrok de bewoners erbij en iedereen ging voor zover mogelijk los. Bij “Spring maar achterop” een mooie aanleiding om bij iemand op de rolstoel te springen en bij “Kedeng kedeng” werd zelfs een soort rolstoelenpolonaise ingezet. Ineens waren de 2 uur voorbijgevlogen en sloten we af met “O wat ben je mooi!”

Ik vind het heel erg mooi om weer te zien hoe de rol van enthousiaste leiding het verschil kan maken als mensen zelf niet direct in staat zijn om “los” te gaan. De bewoners genoten enorm maar hebben die hulp wel nodig want kunnen nou eenmaal niet zelf zomaar van hun stoel komen.

Het was vrijdag de 13e en voor mij echt weer mijn geluksdag (heel lang geleden vrijdag de 13e werd ik 13 – dubbel ongeluk is geluk dus sindsdien mijn geluksdag) want wat geniet ik als het toch weer lukt om er met z’n allen iets moois van te maken.

Ik kom veel op instellingen en ben heel blij om te zien met hoeveel enthousiasme er gewerkt  wordt en er met zulke afhankelijke bewoners wordt omgegaan ondanks dat het echt niet altijd makkelijk zal zijn en er overal flink bezuinigd wordt.

Op een of andere manier geniet ik ook ervan om met mensen om te gaan waar contact niet vanzelfsprekend is, en probeer altijd nog beter uit te vinden wat nou de sleutel van omgang is.

Ik kon mijzelf dan ook wel voor de kop slaan toen ik bij het weggaan de autistische man (tijdens voorstelling ging het helemaal prima en deed hij enthousiast mee) aan tafel zag zitten met een schrift waarin hij pagina’s vol schreef met hetzelfde soort driehoekje. Ik was hierdoor gefascineerd en vroeg direct “wat mooi, mag ik eens kijken”. Ik kwam in mijn enthousiasme van achteren ineens te dichtbij en dit had hij niet zien aankomen en hij sloeg gelijk met zijn arm. Gelukkig raakte hij mij niet  maar ik dacht “oh wat doe ik nou toch dom”, want ik weet dat je dit niet moet doen.

Ik vertelde dit de leidster op de gang en de man kwam gelijk om het hoekje staan. Kom maar zeiden we en we vroegen of hij geschrokken was. Dat was zo en we vertelden dat het verder allemaal goed was en stelden hem gerust. Ik kreeg een hand en hij ging weer aan tafel verder tekenen.

Je kunt er alles over lezen en proberen rekening mee te houden maar door dit nu mee te maken ben ik voor een volgende keer wel nog meer bewust hoe het nu werkt.

Ik vertrok en genoot ervan buiten speciaal door een bewoner in een rolstoel samen met een begeleider enthousiast te worden uitgezwaaid.

Ik hoor graag en ben heel blij met jullie ervaringen met deze bijzondere doelgroep.

Graag tot ziens, Clown Snørre

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *