25 nov

Op een of andere manier heb ik een zwak voor mensen met een beperking, die anders zijn- Sinterklaas Clown Snorre voorprogramma

Dit weekend stond in het teken van 3 grote Sinterklaasvoorprogramma’s voor groepen van zo’n 300 mensen. Prachtig vind ik dat om een weg te vinden in de spanning die voelbaar is vanwege de komst van Sinterklaas. Op het ene moment de kinderen alles eruit laten brullen tijdens een act zodat alle spanning eruit kan en daarna in alle rust een liedje als “in de Maneschijn” en op een mooie manier toewerken naar een gebalanceerde sfeer in de zaal voor de komst van Sinterklaas.

Het is altijd bijzonder wat voor sfeer je nu precies aantreft omdat de kinderen bij bedrijfsfeesten elkaar vaak nog niet kennen , het vaak spannend vinden om naar het bedrijf  van hun ouders te gaan en dan ook nog Sinterklaas die komt.  Ik merk dat het dan altijd zoeken is naar het juiste evenwicht wanneer nu iedereen los laten gaan en wanneer nu juist tot rust te laten komen.

Vaak loop ik tijdens een act of liedje ook even door de zaal om zo goed alles in mij op te nemen, de sfeer te scannen en ook te zien wat er achterin de zaal gebeurt. Op een of andere manier heb ik een zwak en een oog voor mensen met een beperking, die “anders” zijn en haal ze er snel uit. Ik registreer vrijwel gelijk door de blik in de ogen voor wie het niet op een gewone manier  moeilijk/spannend is, en probeer daar ruimte aan te geven. Een blik van herkenning en laten merken dat het goed is en dat je het snapt. Je mag het spannend vinden want het is ook niet niets dit alles zo bij elkaar.

Ook dit weekend waren er  zo weer diverse kinderen waarvan ik 1 situatie er nader zal uitlichten van iemand die duidelijk tekenen van een soort autisme vertoonde. Ik zag dat het jongetje het moeilijk had met alle indrukken, ik zag ook dat hij het wel mooi en interessant vond maar niet echt in staat was te reageren en zich aan moeder vastklampte. Op zo’n moment benader ik hem heel rustig,  glimlach vriendelijk en probeer hem gerust te stellen. Ik praat normaal en rustig , kom niet te dichtbij, laat hem gewoon zijn en geef zijn moeder een hand (ik laat hem verder gewoon en vertel dat als hij het leuk vindt hij mij na afloop wel een hand mag geven, maar alleen als hij er zelf zin in heeft) en dat is voor dat moment meer dan genoeg en ga weer verder.

Later na afloop van de voorstelling staan alle ouders met kinderen in de rij om naar Sinterklaas te gaan. Het jongetje blijft samen met zijn ouders en zusje en nog wat andere kinderen en ouders rustig in de zaal afwachten tot de grootste drukte voorbij is.

Op dat moment speel ik voor de kinderen nog wat liedjes  en doen we een dansje etc. Ik wissel nog wat blikken met het jongetje en ouders en merk dat het wel ok is. Ik pak een stoel en kom er rustig bij zitten, praat op normale toon met hem en zijn moeder, speel nog een liedje en voel dat nu de grootste spanning weg is en hij meer tot rust is gekomen.  De tijd verstrijkt met nog meer liedjes en nadat de meeste kinderen weg zijn gaat ook het jongetje richting Sinterklaas en krijg ik zelfs op het laatst ook van hem een handje.

Afgezien van hoe geweldig leuk het is en ik ervan geniet om een groep van 300 mensen een groots en kleurrijk programma te kunnen bieden blijven dit soort kleine momenten mij toch het meeste bij. Ik geniet er het meeste van als ik merk dat ik ondanks alle hectiek (ik probeer er oog voor te hebben maar zal zeker sommigen over het hoofd zien) het toch door heb gehad en heb kunnen bijdragen om voor zo’n  kind voor wie het allemaal niet vanzelfsprekend gaat de spanning toch enigszins weg te halen en blij te zien vertrekken.

Graag hoor ik jullie ervaringen en misschien hebben jullie nog tips mbt dit soort situaties. Graag tot ziens! Clown Snørre

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *